islam w świetle koranu i sunny jak rozumieli go salaf
podstawy islamu żydzi chrześcijanie historia islamu download ksišżki linki innowacje w islamie kobiety w islamie sunnah manhaj aqiidah allah wiara

 


W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego

Sayyid Qutb, wielki uczony czy zbłąkany pisarz?

Opracował: Abu Mûsa al-Albânî
Źródło: [ www.darulhadith.coml ]
Tłumaczenie i przypisy: Abu Anas ibn Marian

Wielu uważa go za wielkiego uczonego, inni uznają go za innowatora. Faktem jest, że jego idee polityczne miały ogromny wpływ na wiele ugrupowań powstałych w przeciągu ostatnich dziesięcioleci. Jego jedynymi błędami nie są niestety tylko innowacje dotyczące władzy i panowania[1]. Człowiek ten miał także poważne błędy w swej wierze (`Aqîdah) i metodologii (Manhadż). Niniejsze opracowanie ukazuje niektóre z tych błędów.

Znieważanie sahabah

Sayyid Qutb (ur. 1906 - zm. 1966, rahimahullâh)[2] popełnił ogromny błąd, gdy dopuścił się znieważenia Sahabów (radhi Allâhu `anhum), a w szczególności `Uthmâna.

Imâm Mahmûd Szâkir (rahimahullâh) upominał go w pismach - Hukmun bilâ Bayyinah, Lâ tasubbû ashâbî, al-Alsinat-ul-Muftirîn - jednak i to nie powstrzymało go przed wydaniem swej książki "al-´Adâlat-ul-Idżtimâ`iyyah", w której znieważył `Uthmâna w następujący sposób,

"Zaprawdę fitną[3] było to, że `Alî nie był trzecim Khalifem." (str. 191)

"Okres [panowania] `Uthmâna był jedynie dziurą." (str. 206)

"Przykre jest, że khalifat został przekazany `Uthmânowi. Był on starcem, którego moc decydowania osłabła i nie służyła celom Islamu." (str.186)

"Trudno jest wybaczyć mu błąd, który popełnił biorąc na siebie Khalifat będąc tak starym." (str.189)

W równie podły sposób pisał o dwóch innych sahabah.

"Mu´âwiyah i jego przyjaciel 'Amr nie pokonali `Alîego, dlatego że mieli większą wiedzę odnośnie tego co płynie w duszach, ani też dlatego, że mieli większe doświadczenie w postępowaniu w sposób który przynosi korzyści w odpowiednim czasie. Jednak byli wolni, a to umożliwiło im użycie wszelkiej broni, podczas gdy [`Ali] związany był swym charakterem, gdy nadszedł czas na wybór broni.
Podczas gdy Mu´âwiyah i jego przyjaciel uciekli się do kłamstwa (Kadhib), zdrady (Ghiszsz), zwodzenia (Khadî´ah), hipokryzji (Nifâq) i łapówek (Raszwah), ´Alî nie był w stanie upaść tak nisko. Nie dziwne więc, że im się powiodło a jemu nie - zaprawdę jest to niepowodzenie które jest szlachetniejsze od wszystkich powodzeń." (Kutub wa Szakhsiyyât, str. 242)

Takie poglądy głosi Sayyd Qutb, podczas gdy Ahl-us-Sunnah wal Dżam`ah zgodni są co do tego, że znieważanie któregokolwiek z sahabów jest ogromnym błędem i wykroczeniem.[4]

Szeich Ibn Bâz (rahimahullâh), gdy spytany o powyższe słowa Sayyeda Qutba, powiedział:

"Podła mowa. Podłe są jego słowa pod adresem Mu`âwiyah i 'Amr bin al-`Âs. Jest to wstrętne i podłe. Mu`âwiyah i 'Amr starali się dojść do prawdy jak najlepiej jak tylko mogli, lecz popełnili błąd. Szukali prawdy, lecz popełnili błąd, i Allah im wybaczy." Następnie został spytany, Co zatem należy zrobić z tą książką i jej podobnym? Na co odpowiedział, "Należy je podrzeć." (Kaseta audio "Riyâdh-us-Sâlihîn)

Wahdat-ul-Wudżûd (panteizm) i ta'uîl

Kolejnym jakże poważnym błędem jest głoszona przez Sayyida Qutba wiara Ibn ´Arabîego, tak zwany Wahdat-ul-Wudżûd (panteizm)[5], o czym świadczy między innymi jego komentarz Sûrat-ul-Ikhlâs i Sûrat-ul-Hashr,

"Zaprawdę istnieje tylko jeden byt. Nie istnieje rzeczywistość poza Jego rzeczywistością, i nic nie ma prócz Niego." (Fî Dhilâl-il-Qur`ân 6/4002)[6].

Sayyid Qutb przeczył także Istawâ[7], twierdząc, że ma ono jedynie symboliczne znaczenie.[8]

Kolejną ideą Sayeda Qutba, która odbiega od zrozumienia Islamu, tak jak rozumiały go pierwsze generacje muzułmanów jest opinia, że Prorocy zesłani zostali po to, aby ustanowć Tawhîd-ur-Rubûbiyyah[9], a nie Uluhiyyah[10],

"Nie istniały różnice w al-Ulûhiyyah, tylko w ar-Rubûbiyyah." (Fî Dhilâl-il-Qur`ân 4/1846)

Dlatego też wielu wybitnych uczonych[11] skrytykowało jego pisma i idee, jak również przestrzegło przed czytaniem jego książek. A każdy, kto widzi w tym coś dziwnego, powinien przypomnieć sobie słowa Imâma Ibn Qudâmah (zm. 620H - rahimahullâh):

"Częścią Sunny jest aby porzucić Ahl-ul-Bid´a (innowatorów) i trzymać się od nich z daleka, nie debatować z nimi o Religii, nie czytać ich książek i nie słuchać tego, co mówią." (Lum´at-ul-I´tiqâd, str. 33)[12]

Przeczytaj także:
Ignorancja a Niewiara
Szari`at, sądzenie według innych praw a niewiara
Uznanie niewiary konkretnej osoby
Warunki Takfir
"Sąd należy jedynie do Allaha"
Dâr-ul-Islâm czy Dâr-ul-Kufr?


[1] Jako główną przyczynę niepowodzenia muzułmańskiej wspólnoty, Qutb uznawał brak muzułmańskiej władzy. Według niego, całe muzułmańskie społeczeństwo cofnęło się do czasów dżahiliji (przed islamskiej ignorancji), i należy zdobyć je ponownie (zobacz "Ma'âlim fit-Tarîq", 17 wydanie, str. 8, 21, 29; "az-Zilâl", 2/1057)).

W duchu tej myśli wychowały się ugrupowania Ichwan Muslimîn, Hizb-ut-Tahrîr (która jest jednym z odłamów Ichwan Muslimîn [Shaikh Muqbil bin Hâdî al-Wâdi`î, "Tuhfat-ul-Mudżîb 'alâ As'ilat-il-Hâdir wal-Gharîb (str. 141-143)]) FIS, GIA oraz al-Qaidah. Głównym celem każdej z tych grup jest rewolucja w krajach muzułmańskich, i podczas gdy np. Ichwan Muslimîn czynią to poprzez działalność polityczną, to Bin Ladîn i jemu podobni mordują wszystkich, którzy nie podążają za ich metodologią uznając ich za niewiernych. Problem w tym, że nie jest to metodologia Proroków (sall allâhu `alejhi ła sallam), ponieważ Prorocy zesłani zostali po to, aby przywrócić ludzi ku czystej czci Allaha, i celem żadnego z Proroków nie było przejęcie władzy nad ludźmi [zobacz: Manhadż-ul-Anbiyah, Szeich Rabi`i Bin Hâdi al-Madkhali [ ściągnij pdf, 116 str A4, 791kb]).

Owszem, Khalifat jest częścią Islamu a osoba, która nie pracuje, aby go odbudować jest grzesznikiem. Jednak przywrócenie Khalifatu związane jest z posłuszeństwem wobec Allaha, o czym świadczy choćby następujący werset:

{A Allâh obiecał tym spośród was, którzy uwierzyli i którzy czynili dobre dzieła, iż uczyni ich namiestnikami na ziemi, jak uczynił namiestnikami tych, którzy byli przed nimi. I On umocni ich religię, którą dla nich wybrał, i zamieni ich obawę w bezpieczeństwo. Oni będą Mnie czcić, nie dodając Mi niczego za współtowarzyszy. A ci, którzy nadal pozostaną niewiernymi, to ludzie bezbożni!} (Surah an-Nûr, 24:55)

Więcej na temat historycznego rozwoju tych doktryn
[ http://www.spubs.com/sps/downloads/pdf/GRV070003.pdf ]

[2] Mówimy rahimahullâh (niech Allâh będzie dla niego miłosierny), ponieważ Sayyed Qutb nie był uczonym, jedynie pisarzem, który z uwagi na swoją niewiedzę nie może być oskarżony o niewiarę. Żaden z uczonych, który krytykował jego poglądy, nie uznał go za niewiernego, mimo iż idee, które głosił (takie jak Wahdat-ul-Wudżûd) są niewiarą. Dlatego też mamy nadzieję, że Allâh wybaczy mu jego błędy. I gdyby Sayyid Qutb pochowany został wraz ze swymi książkami, to nie mówilibyśmy nic innego tylko "rahimahullâh" i "ghafara Allâhu lah (niech Allâh mu wybaczy)", ale tak długo jak jego innowacje i herezje są publikowane, tak długo obowiązkiem jest ostrzegać przed nim, ponieważ ktoś, kto wprowadza do islamu innowacje, nosić będzie jej ciężar oraz ciężar tych, którzy w tą innowację popadną. (Zobacz Sahih Muslim, Kitâb-ul-`Ilm [eng. trans. Book 034, Number 6466])

[3] Klęska, próba, doświadczenie.

[4] Imâm Ibn Kathîr (rahimahullâh) powiedział:
"Ahl-us-Sunnah wal-Dżamâ´ah uznają wszystkich Sahabów za szlachetnych." (Ikhtisâr ´Ulûm-il-Hadîth, str.181)

Imâm Ibn Hadżar (rahimahullâh) powiedział:
"Ahl-us-Sunnah zgodni są co do tego, że wszyscy [sahabah] są szlachetni, i jedynie zbłąkani innowatorzy (Mubtadi´ah) są temu przeciwni." (al-Isâbah (1/10))

Imâm Abû Zur´ah ar-Râzî (rahimahullâh) powiedział:
"Jeśli widzisz kogoś kto znieważa któregokolwiek z Sahâbah, wiedz że jest on heretykiem (Zindîq)." (al-Khatîb al-Baghdâdî w ’al-Kifâyah’, str.97)

Imâm at-Tahâwî (rahimahullâh) powiedział:
”Kochamy Sahabów Wysłannika Allaha (sallâ Allâhu ´alayhi wa sallam) nie przesadzając [w tej miłości]. Nie odcinamy się od żadnego z nich. Nienawidzimy tych, którzy ich nienawidzą i źle o nich mówią. Mówimy o nich jedynie dobrze. Miłość względem sahabh jest częścią wiary i dobra, nienawiść względem nich jest częścią niewiary (Kufr), hipokryzji (Nifâq) i gnębienia (Tughyân)…" (al-´Aqîdah at-Tahâwiyyah)

Imâm Ibn Taymiyyah (rahimahullâh) powiedział:
"Mówić źle o najwspanialszej generacji, która towarzyszyła Posłańcowi (sallâ Allâhu ´alayhi wa sallam), to mówić źle o nim (´alayhis-salâm), jak powiedział Imâm Mâlik i inni ludzie wiedzy. Ci, którzy mówią źle o Sahabah mówią tak tylko dlatego aby mówiono: Zły człowiek który miał złych towarzyszy, a gdyby był dobry to miałby dobrych towarzyszy.” (Madżmû´-ul-Fatâwâ (4/329)) Więcej:
[http://www.planetaislam.com/wiara/sahabah_towarzysze_proroka_ahl-us-sunnah.htm]

[5] Prawidłową wiarą Ahl-us-Sunnah wal Dżam`ah, jest wiara iż Allah jest nad swym stworzeniem, i nie jest przez nie otoczony. Więcej:
[http://www.planetaislam.com/wiara/fauqiyah.html]

[6] Wśród uczonych, którzy potwierdzili koncepcję Wahdat-ul-Wudżûd w pismach Sayyeda Qutba są: Muhammad Nâsir-ud-Dîn al-Albânî, Muhammad bin Sâlih bin ´Uthaymîn, Muqbil bin Hâdî al-Wâdi´î, Rabî´ bin Hâdî al-Madkhalî, Fâlih bin Nâfi´ al-Harbî, ´Abdullâh ad-Duwaysz, Muhammad Amân al-Dżâmî, Hammâd al-Ansârî, ´Ubayd al-Dżâbirî, Ahmad bin Yahyâ an-Nadżmî (zob. Szeich Muhammad al-Wasâbî: "al-Qawl al-Hasan fî Nash Abîl-Hasan", str. 3-4).

[przyp. tłum. Abu Anas bin Marian] ważna uwaga dodatkowa !
Należy jednak dodać, iż uczeni ci nie potwierdzili, że Sayyed Qutb wierzy (imân) w Wahdat-Wudżud, a jedynie głosi tą wiarę. Różnica może wydawać się banalna, lub żadna, jednak jest ona diametralna. Otóż gdyby Sayyed Qutb wierzył (imân) i potwierdzał (tasdîq) Wahdat-Wudżud, to byłby w tej samej pozycji to Ibn Arabi, czyli kâfir (niewierny). Nikt z uczonych nie powiedział jednak, że Sayyed Qutb, wierzył w Wahdat-Wudżud, jedynie że idee które głosił to Wahdat-Wudżud. I faktem jest, że z powodu niewiedzy, nie może zostać on pociągnięty do odpowiedzialności za to co głosił. Nie anuluje to jednak faktu, że w pismach Sayyeda Qutba istnieją poważne błędy, przed którymi uczeni przestrzegają.

Jako przykład między wiarą (imân i tasdîq) a głoszeniem jakiejś nauki, podać można orientalistów, którzy głoszą islam, jednak nie są muzułmanami, ponieważ nie wierzą w to co głoszą, lub przeczą temu.

[7] Więcej na temat atrybutów i imion Allaha:
[http://www.planetaislam.com/wiara/zrozumienieatrybutow.html]

[8] Świadczy o tym jego Tafsîr "Fî Dhilâl-il-Qur`ân" (1/53), (1/54), (3/1296), (3/1762), (4/2045), (5/2807).

[9] Więcej na temat rubbubiyah:
[http://www.planetaislam.com/wiara/politeisci_wiara_monoteizm.html]

[10] Więcej na temat uluhiyyah:
[http://www.planetaislam.com/wiara/tauhid_ibadah.html]

[11] Między innymi
Szeich Muhammad Nâsir-ud-Dîn al-Albânî (kaseta audio "Mafâhîm yadjib an nusahhih")
Szeich Sâlih al-Lahaydân (wykład w Masdżid-an-Nabi po Salât-ul-Fadżr, 1418/10/23)
Muhammad bin Sâlih bin ´Uthaymîn (ad-Dâwah, #1591, Muharram, 1418)
Szeich Muqbil al-Wâdi´î (Fadâ’ih wa Nasâ’ih, str. 63-67)
Szeich Bin Bâz (kaseta audio "Riadh-us-Sâlihîn)

[12] Inna historia jest także świetnym przykładem stosunku Uczonych do innowatorów. "Dwóch innowatorów przyszło do Muhammada ibn Sirîn (zm. 110 H) i powiedziało, 'O Abu Bakr, możemy ci przekazać hadith?' Odpowiedział, 'Nie!', Spytali, 'Czy możemy przeczytać ci werset [z Koranu]?' Odpowiedział, 'Nie! Albo wy wyjdziecie, albo ja wstanę (i wyjdę)!' Na co innowatorzy ci odeszli. Ludzie następnie spytali, 'Co by ci zaszkodziło gdyby przeczytali ci werset z Koranu?' Odpowiedział, 'Obawiałem się, że przeczytaliby werset i go zniekształcili, i mogłoby to osiąść w moim sercu.'" (Przekazał Imâm al-Lâlikaî w "Sharh Usûl-I'tiqâd", nr. 242)

 

:warszawa:   :jerozolima:   :kair:   :dubai:   :tajmahal:   :saba:   :medyna:   :mekka:
w   w   w   .   p   l   a   n   e   t   a   i   s   l   a   m   .   c   o   m