islam w œwietle koranu i sunny jak rozumieli go salaf
podstawy islamu żydzi chrzeœcijanie historia islamu download ksišżki linki innowacje w islamie kobiety w islamie sunnah manhaj aqiidah allah wiara

 


W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego

Ignorancja a Niewiara

Czy osoba nieświadoma kwestii związanych z `Aqidah[1]może zostać pociągnięta do odpowiedzialności?

tytuł: "Fatawa Arkân ul-Islâm" (Islamic Verdicts on the Pillars of Islam);
rozdz. Fatawa on Aqidah (zasady wiary), pytanie nr 67;
(przypisy nie są częścią Fatwy)
autor: Szeich Muhammad ibn Sâlih al-`Uthaimîn
Tłumaczenie na polski: Majida Sha'ban

Uczeni rozpatrujący kwestię 'usprawiedliwienia' z powodu ignorancji, braku wiedzy, różnią się między sobą, podobnie jak odnośnie innych kwestii prawnych oraz [idżtihâd][2].

Różnice mogą odnosić się czasami do zwykłego sformułowania. Za przykład może posłużyć kwestia - czy orzeczenie powinno być wydawane odnośnie konkretnej osoby. Wszyscy zgadzają się, iż oznakami niewiary są określone wypowiedzi, czyny (ignorowanie nakazanych i/lub wykonywanie rzeczy zabronionych przez Allâha [subhanahu ła ta`ala ]), lecz czy orzeczenie [takfir][3] dotyczące konkretnej osoby jest usprawiedliwione ze względu na obecność wymogów oraz brak przeszkód (argumentów usprawiedliwiających, wyjaśniających powody określonych wypowiedzi, czynów), czy nie ma podstawy, ze względu na brak niektórych wymogów lub obecność przeszkód.

Wynika to faktu, iż ignorancja – nieświadomość, niewiedza, ustanawiająca - niewiarę dzieli się na dwa rodzaje:

› Brak świadomości osoby, która wyznaje inną religię lub w ogóle nie wie o istnieniu Islamu.

Osoba taka[4] oceniania jest w życiu doczesnym (przez ludzi) stosownie do swego postępowania, natomiast po śmierci osądzi ją Allâh [subhanahu ła ta`ala]. Koran naucza, iż człowiek ten nie znajdzie się Ogniu Piekielnym, pod warunkiem, iż nie ma na swym koncie grzechów.

»...Twój Pan nikogo nie potraktuje niesprawiedliwie.«[18:49]

Człowiek taki określany jest mianem [kafir][5] przez ludzi, ponieważ nie wyznaje Islamu i świadczą o tym jego postępowanie i słowa. Nie można natomiast sądzić go według kryteriów stosowanych wobec muzułmanina.

› Brak świadomości muzułmanina postępującego niezgodnie z zasadami Islamu, iż określone czyny zostały przez Allâha [subhanahu ła ta`ala] zabronione.

Postępowanie takie jest wynikiem braku dostatecznej wiedzy o zasadach religii[6]. Osoba taka na ziemi oceniania jest stosownie do swego postępowania, zgodnie z zasadami Islamu. Po śmierci, podlegać będzie osądowi Allâha [subhanahu ła ta`ala]. Udowadnia to Koran, sunna oraz wypowiedzi uczonych.

»My nigdy nie karaliśmy, zanim nie posłaliśmy Wysłannika.«[17:15]

»I nigdy twój Pan nie niszczył miast, dopóki nie posłał do ich metropolii Wysłannika, recytującego im Nasze wersety. I nigdy nie zniszczylibyśmy miast, gdyby ich mieszkańcy nie byliby [dhalimun](politeistami, złoczyńcami, niesprawiedliwymi, niewierzącymi w Jedynego Boga, tyranami, uciskającymi innych ludzi)«[28:59]

»...i Wysłannikom - tym, którzy przynoszą dobre wieści i ostrzeżenie, ażeby ród człowieczy nie miał dowodu przeciwko Allâhowi, po (przybyciu) Wysłanników...!«[4:165]

»Każdy z Wysłanników, którego posłaliśmy przemawiał językiem swojego ludu, aby mógł jasno tłumaczyć (przesłanie). Potem Allâh sprowadza z drogi, kogo chce, i prowadzi drogą prostą, kogo chce!«[14:4]

»Allâh nie sprowadza ludzi z drogi, jeśli ich prowadził przedtem drogą prostą, dopóki im nie wyjaśni, czego oni mają się wystrzegać!«[ 9:115]

»Księga, którą zesłaliśmy jest błogosławiona. Postępujcie więc za nią i bójcie się Boga! Być może doznacie miłosierdzia! Abyście nie mówili: "Księga została zesłana tylko dwóm społecznościom przed nami (Żydom i Chrześcijanom) i my nie dbaliśmy o to, co oni pilnie studiowali. I abyście nie mówili: "Gdyby nam została zesłana Księga, to bylibyśmy na prostszej drodze aniżeli oni." Dlatego też teraz otrzymaliście jasny dowód od waszego Pana i drogę prostą i miłosierdzie!«[6:155-157]

Są również inne wersety wyjaśniające, iż dowody świadczące przeciwko człowiekowi nie będą brane pod uwagę, jeżeli jego ignorancja wynika z braku wiedzy i 'nieświadomego działania'.

Prorok Muhammad [salla Allâhu `alaihi ła sallam][7] powiedział:

"Na Tego, w Którego Dłoni spoczywa dusza Muhammada, w Ogniu Piekielnym znajdzie się człowiek należący do tej społeczności, żyd, chrześcijanin, który dowiedział się o mnie i umarł nie wierząc w to, co przekazałem." (Sahih Muslim [1,134])

Odnośnie opinii uczonych (Ibn Qudamah) napisał w Al-Mughni:

"Nie można nazwać niewierną - osoby, która nie posiada wiedzy o tym co nakazane; ani tej, która dopiero przyjęła Islam; ani tej, która wychowała się w miejscu odosobnionym, z dala od cywilizacji - nie mając kontaktu z ludźmi obdarzonymi wiedzą."

Shaikhul-Islam Ibn Taymiyyah pisze w "Al-Fatwa" (3:229), zbiorze opracowanym przez Ibn Qasim'a:

"Jestem, o czym wiedzą wszyscy moi znajomi, ogromnie ostrożny w kwestiach przypisywania komukolwiek miana - niewiernego, grzesznika czy nieposłusznego. Oczywiście, jeśli dowody z Koranu i sunny świadczą przeciwko człowiekowi; ten, kto je narusza, może czasami zostać nazwany grzesznikem lub nieposłusznym (w zależności od okoliczności). I (wiedzą oni, iż) potwierdzam to, że Allâh [subhanahu ła ta`ala] wybaczył tej społeczności (ie. muzułmanom) jej błędy, dotyczące również błędów w wypowiedziach i praktyce. Salafi różnili się między sobą w wielu kwestiach, a mimo to żaden nie określał drugiego mianem niewiernego, grzesznika czy nieposłusznego.

(...) Wyjaśniałem również, iż w rzeczy samej, wypowiedzi zrelacjonowane od Salafi oraz Imamów takie jak "człowiek, który twierdzi określoną rzecz jest niewiernym" - są uzasadnione, aczkolwiek należy wprowadzić rozróżnienie między uogólnieniem a uszczegółowieniem. Uznanie za apostatę to rzecz bardzo niebezpieczna. Powodem może być na przykład negacja wypowiedzi Proroka Muhammada [salla Allâhu `alaihi ła sallam], aczkolwiek człowiek, który ją neguje - mógł dopiero co przyjąć Islam, lub mógł być wychowany w odosobnieniu; osoba taka nie jest (niewierna) ze względu na negację i nie można określić jej mianem [kafir]. Być może nie słyszała ona hadisów, którym zaprzecza; lub jeśli słyszała je - nikt ich jej nie wyjaśnił; lub były one sprzeczne z innymi dowodami, tekstami w jego posiadaniu, które spowodowały odmienną (mimo, iż błędną) interpretację hadisów."

Shaikh al-Islam Muhammad bin `Abdul- Wahhab napisał w "Durar as-Sunniyah" [1:56]:

"Uznaję za niewiernego człowieka, który posiadając wiedzę o religii Wysłannika, w złej wierze zniekształca ją, uniemożliwiając ludziom poprawne jej praktykowanie, i który deklaruje niechęć przeciwko każdemu, kto zgodnie z nią postępuje. Oto człowiek, którego nazywam [kafir]."

Na stronie 66, pisze on:

"Odnośnie kłamstw i potwarzy, niektóry zarzucają nam, iż czynimy [takfir] [uznajemy za niewiernego/ną] wobec ogółu ludzi oraz obligujemy osoby, które są w stanie zdefiniować swą wiarę, do migracji (do nas); jest to część kłamstw i oszczerstw, za pomocą których sprawiają, iż ludzie odstępują od religii Allâha [subhanahu ła ta`ala] i Jego Wysłannika [salla Allâhu `alaihi ła sallam]. Skoro nie czynimy [takfir] odnośnie osób, które oddają cześć przywódcom/idolom w osobach takich jak `Abdul-Qadir lub Ahmad Al-Badawi i im podobnym, z powodu braku wiedzy, świadomości i braku kontaktu z osobami, które mogłyby ich świecić, jak moglibyśmy uznać za [kafir] - człowieka, który nie przypisuje Allâhowi [subhanahu ła ta`ala] towarzyszy, nie emigruje do nas i nie popada w niewiarę (...)?!"

Powyższe dowody z Koranu, Sunny oraz wypowiedzi uczonych[8], świadczą o tym, iż Allâh [subhanahu ła ta`ala] nie karze ludzi przeciwko którym nie świadczą dowody. Człowiek nie może sam z siebie określić jakie są prawa Allâha, które regulują życie ludzi na ziemi; jeśli byłoby to możliwe, sąd nie byłby uzależniony od Przesłania, z którym wysłani zostali Wysłannicy.

Fundamentalna reguła stosowana wobec człowieka, który twierdzi, iż jego religią jest Islam, brzmi: "uznawany jest on za muzułmanina/muzułmankę dopóki nie zostaną przeciwko niemu/niej przedstawione dowody prawne, świadczące, iż jest odwrotnie."

A i wówczas nie należy śpieszyć się z [takfir], ze względu na możliwość wystąpienia dwóch poważnych niebezpieczeństw:

› podjęta decyzja - może być kłamstwem przeciwko Allâhowi [subhanahu ła ta`ala]

› wobec osoby, której decyzja dotyczy, może zostać popełnione kłamstwo (odnośnie czynów i słów jej przypisywanych)

Odnośnie pierwszej kwestii, ewidentnym jest, iż określenie mianem 'niewiernego' - człowieka, którego Allâh nie nazywa [kafir] jest niczym określenie rzeczy przez Allâha dozwolonej - zabronioną. Wydanie orzeczenia o niewierze lub wierze przynależne jest zatem jedynie Allâhowi [subhanahu ła ta`ala], tak samo jak decydowanie o tym co dozwolone i niedozwolone.

Druga kwestia wynika z faktu, iż przypisuje się muzułmaninowi przeciwstawny 'epitet' - twierdząc, iż nie wierzy on/jest niewiernym, kiedy w rzeczywistości może być on niewinny zarzucanych mu słów/czynów.

Nie należy zatem przypisywać muzułmaninowi zbyt pochopnie miana niewiernego, co potwierdzają autentyczne hadisy z kolekcji Sahih Muslim, zrelacjonowane przez `Abdullah bin `Umar [radiAllâhu `anhu], Prorok [salla Allâhu `alaihi ła sallam] powiedział:

"Jeśli człowiek określa swego brata mianem niewiernego, odwróci się to przeciwko niemu." (Al-Buchari, Muslim).

W innej narracji:

"albo jest tak jak powiedział, albo - jeśli tak nie jest, odwróci się to przeciwko niemu." (Muslim)

Muslim przytoczył również hadis zrelacjonowany przez Abu Tharr [radiAllâhu `anhu], Prorok [sallaa Allâhu `alaihi ła sallam] powiedział:

"Jeśli ktokolwiek nazywa człowieka niewiernym, lub twierdzi, iż jest on wrogiem Allâha, podczas kiedy tak nie jest, obróci się to przeciwko niemu" (Muslim, Księga Wiary).

Prorok [sallaa Allâhu `alaihi ła sallam] powiedział, w hadisie zrelacjonowanym przez Ibn `Umara [radiAllâhu `anhu]: "jest tak jak powiedział... (w znaczeniu: "taka jest Ocena Allâha [subhanahu ła ta`ala]")...albo..." Podobnie w narracji Abu Tharr, Prorok rzekł: "...kiedy nim nie jest..." (które również odnosi się do "Oceny Allâha" - czyli "jeśli Allâh nie ocenia go w ten sposób.")

Rzeczą ogromnie niebezpieczną jest przypisywanie niewiary osobie, która jest niewinna.

W większości przypadków, osoba pochopnie określająca innych muzułmanów mianem ‘niewiernych’, odczuwa dumę ze swojego postępowania a pogardę wobec działań innych ludzi, co prowadzić może do arogancji, która zostanie przez Allâha [subhanahu ła ta`ala] ukarana w Ogniu Piekielnym, zgodnie ze słowami Proroka [salla Allâhu `alaihi ła sallam]:

"Allâh, Wszechmogący i Wszechpotężny rzecze: Duma jest Mą Rida (ubranie okrywające górną część ciała), a Wielkość jest Moim Izâr (ubranie okrywające dolną cześć ciała), a tego, kto ze Mną w nich konkuruje, wrzucę do Ognia Piekielnego." (hadis przekazany przez Ahmada oraz Abu Dawud, zgodnie z narracją Abu Hurairah [radiAllâhu `anhu])

Warunki i przeszkody Takfir

Przed orzeczeniem [takfir], należy bardzo dokładnie przeanalizować:

› dowody z Koranu oraz Sunny potwiedzające, iż określone czyny stawiają daną osobę poza nawiasem Islamu. Osoba wydająca werdykt musi mieć pewność jego słuszności, aby Allâh [subhanahu ła ta`ala] nie oskarżył jej o kłamstwo

› fakty zaświadczające, iż dana osoba wypełnia warunki wymagane przez [takfir] i nie pojawiają się na jej korzyść żadne okoliczności łagodzące, które mogłyby usprawiedliwiać takie a nie inne postępowanie człowieka

› Jedym z najważniejszych warunków, których wymaga [takfir], jest świadomość popełnianego grzechu, zgodnie ze słowami Allâha [subhanahu ła ta`ala]:

»A kto oddzieli się od Posłańca, mając jasną wiedzę o tym, jaka jest dla niego droga prosta, a postępuje inną drogą niż droga wiernych - to My obrócimy go ku temu, ku czemu on sam się zwrócił, i wystawimy go na spalenie w Gehennie. A jakże złe to miejsce przybycia!«[4:115]

Allâh [subhanahu ła ta`ala] uwarunkował karę Ognia Piekielnego od sprzeciwiania się i zaprzeczania słowom Proroka Muhammada [salla Allâhu `alaihi ła sallam], po tym jak została mu objawiona właściwa droga.

Należy również rozważyć kwestię, czy wymagane jest, aby grzesznik świadom był konsekwencji popełnianych czynów, takich jak niewiara, lub inne; czy wystarczy sama świadomość 'grzechu' bez wiedzy o przypisanej zań karze (konsekwencjach)?

Odpowiedź brzmi: Bardziej prawdopodobnym wydaje się ostatnie stwierdzenie, iż wystarczy, sama świadomość popełnianego grzechu, albowiem Prorok [salla Allâhu `alaihi ła sallam] nakazał mężczyźnie, który odbył stosunek seksualny z żoną podczas postu (w miesiącu ramadan) – rekompensatę, gdyż wiedział on, że popełnia czyn zabroniony; nie miał natomiast znaczenia fakt, iż nie był on świadom konsekwencji (tego przewinienia). Podobnie - mężczyzna żonaty, który cudzołoży, wiedząc, że popełnia grzech - jest kamienowany, mimo, iż nie jest świadom konsekwencji (kary) i być może wiedząc o niej nie popełniłby cudzołóstwa.

Do przeszkód (uznania za niewiernego) zalicza się fakt, iż człowiek może być zmuszony do popełnienia grzechu (który stawia go poza nawiasem Islamu); zgodnie ze słowami Allâha [subhanahu ła ta`ala]

»Ten, kto nie wierzy w Boga, choć przedtem w Niego wierzył - z wyjątkiem tego, kto został zmuszony, lecz serce jego jest spokojne w wierze - ten, kto otworzył swą pierś na niewiarę - nad nimi wszystkimi będzie gniew Boga i spotka go kara ogromna!«[16:106]

Przeszkodą jest również sytuacja w której osoba popełniająca grzech nie kontroluje myśli i słów, czyli nie jest świadoma tego co mówi, na przykład znajdując się w stanie silnego wzburzenia emocjonalnego (wielkiej radości, rozpaczy, gniewu, strachu), zgodnie ze słowami Allâha [subhanahu ła ta`ala]:

»i nie będziecie mieli żadnego grzechu, jeśli uczynicie coś przez pomyłkę, ale będziecie mieli grzech za to, co świadomie zamierzają wasze serca.«[33:5]

W Sahih Muslim (4/2104), znajduje się następująca wypowiedź Proroka [salla Allâhu `alaihi ła sallam] przekazana przez Anas bin Malik [radiAllâhu `anhu]:

"Allâhowi więcej zadowolenia sprawia skrucha Jego niewolnika, niż któremukolwiek z was odnalezienie na pustyni zagubionego wielbłąda, dźwigającego na grzbiecie wodę oraz pożywienie. Tracąc nadzieję na znalezienie, człowiek kładzie się w cieniu drzewa, a kiedy leży, zwierzę nagle przed nim się pojawia. Mężczyzna bierze go za uzdę i z wielkiego szczęścia woła 'O Boże! Jesteś moim niewolnikiem i ja jestem Twym panem'" - popełniając przejęzyczenie z powodu intensywnych emocji (które nim zawładnęły).

Do przeszkód należy również wątpliwość dowodów przedstawianych w celu potwierdzenia czynu, który mógłby czynić z człowieka [kafir].

Na przykład: człowiek wierzy, iż jego czyny nie są złe, albowiem nie zamierzał on (nie miał intencji) popełnić grzechu ani przekroczyć granic ustalonych przez Allâha [subhanahu ła ta`ala]. Kwalifikuje się on zatem do osób, o których Allâh [subhanahu ła ta`ala] mówi:

»i nie będziecie mieli żadnego grzechu, jeśli uczynicie coś przez pomyłkę, ale będziecie mieli grzech za to, co świadomie zamierzają wasze serca.«[33:5]

Jeśli zaś jest to wynikiem jego dążeń, dotyczą go słowa Allâha [subhanahu ła ta`ala]:

»Bóg nie nakłada na duszę niczego więcej nad jej możliwości. Dla niej będzie to, co dla siebie zyskała; i przeciwko niej będzie to, co ona zyskała.«[2:286]

Ibn Qudamah napisał w Al-Mughni (tom 8, 131):

"Jeśli oświadcza, iż zabijanie i naruszanie własności ludzi, których życie jest nienaruszalne - jest zgodne z prawem; i nie jest to wynikiem pomyłki, i nie przedstawia on dowodów usprawiedliwiających takie twierdzenie, wówczas jest on niewiernym; inaczej jest jednak jeśli znajduje się na jego korzyść usprawiedliwienie, tak jak w przypadku [khawarij][9], większość uczonych w prawodawstwie islamskim nie nazywa ich niewiernymi, mimo tego, że uznali oni za dozwolone naruszanie życia i własności muzułmanina i czynili tak, aby zbliżyć się do Allâha [subhanahu ła ta`ala].

Czytamy dalej:

"Z nauk [khawarij] dowiadujemy się, iż uznali wielu Towarzyszy oraz ich następców za niewiernych, deklarując za dozwolone - naruszanie ich życia i majątku; wierząc, iż zbliży ich to do Allâha [subhanahu ła ta`ala]. Mimo tego, uczeni specjalizujący się w prawie islamskim nie uznali ich za niewiernych, albowiem uważali oni, iż [khawarij] są w pewnym stopniu usprawiedliwieni (w ocenie uczonych). Podobnie taka sama zasada odnosi się do każdego bezprawnego czynu uznanego za prawy w wyniku [ta'wil][10]."

W zbiorze fatw Szeich-ul-Islam ibn Taimiyyah (13:30), zebranych przez Ibn Qasima:

"Zaś innowacja [khawarij] była wynikiem niezrozumienia przez nich Koranu. Ich intencją nie było zaprzeczanie treści Koranu, jednak zrozumieli oni z niego coś, czego Koran nie sankcjonuje. Sądzili, iż obowiązkiem jest uczynić [takfir] w stosunku do osób, które grzeszą."

Na stronie 210, czytamy:

"[Khawarij] sprzeciwili się sunnie, którą Koran nakazuje podążać/naśladować, uznali oni wiernych za niewiernych, podczas kiedy to właśnie wiernych Koran zaleca nam obierać za przyjaciół i stronników; [khawarij] zaczęli kierować się w swym postępowaniu tymi treściami Koranu, które trudne są do zrozumienia, wyjaśniając je w niewłaściwy sposób i nie posiadając wiedzy o prawdziwym znaczeniu, nie odnosili objawień do Sunny, ani nie konsultowali ich z grupami uczonych muzułmańskich specjalizujących się i rozumiejących treści i przesłanie Koranu."

Czytamy dalej (28:518):

"Wszyscy Imamowie zgodnie potępili [khawarij], uznając, iż zboczyli oni z właściwej drogi, aczkolwiek różnili się poglądami (Imamowie) czy należało w stosunku do [kharwarij] uczynić [takfir], czy nie. (....) Żaden z Towarzyszy, łącznie z Ali bin Abu Talib nie uczynił w stosunku do nich [takfir], traktując [kharwarij] jako niesprawiedliwych, występnych muzułmanów, o czym dowiadujemy się z przekazanych narracji. (....) [Khawarij], z którymi Prorok nakazał nam walczyć, zwalczani byli przez Ali bin Abu Talib, jednego z prawowiernych kalifów. Imamowie spomiędzy Towarzyszy oraz Tabi'un[11], oraz członkowie następnego pokolenia, zgodzili się walczyć przeciwko nim, aczkolwiek ani Ali bin Abu Talib nie uznał ich za niewiernych, ani Sa'd bin Abu Waqqas, ani żaden spośród Towarzyszy. Uznawali ich za muzułmanów, mimo, iż prowadzili z nimi wojnę.

Ali zaczął ich zwalczać dopiero wówczas, kiedy [khawarij] dokonali niezgodnego z prawem rozlewu krwi i naruszyli własność muzułmanów. Walczył z nimi, sprzeciwiając się tyranii i aktom przemocy, a nie dlatego, iż byli oni 'niewiernymi'. Z tego też powodu, kobiety [khawarij] nie były brane w niewolę a majątki nie stanowiły zdobyczy wojennej. A skoro [khawarij], których zejście z właściwej drogi poparte dowodami i konsensusem (zgodą uczonych); nie zostali uznani za 'niewiernych', mimo nakazu Allâha [subhanahu ła ta’ala] i Proroka [salla Allâhu `alaihi ła sallam] aby z nimi walczyć; co z grupami, dla których prawda w kwestiach, odnośnie których posiadający od nich więcej wiedzy - popełniali błędy, nie jest 'jasna'? Dlatego, żadna z tych grup nie może wykonywać [takfir] w stosunku do innych[12]; nie jest też rzeczą dozwoloną przelewanie ich krwi bądź naruszanie własności, nawet jeśli zostaną udowodnione wprowadzane przez określone grupy innowacje.

Jak jest to możliwe w sytuacji, kiedy grupa, która uznaje innych za niewiernych, sama winna innowacji? Inowacje popełniane przez tych ludzi mogą być nawet gorsze; a w większości przypadków, nie znają oni reguł dotyczących kwestii, co do których się różnią. [....] A jeśli muzułmanin walczy lub czyni [takfir] oparty o [tawil], nie dopuszcza się przez to niewiary."

Do treści na stronie 288:

"Uczeni podzieleni są na trzy opinie w Madhdhab Imama Ahmad’a oraz innych w sprawie nakazu Allâha i Jego Wysłannika: Czy osąd wobec sług Allâha, jest potwierdzony, zanim zostanie im objawiony? I właściwy jest pogląd, potwierdzony przez Koran, słowa Allâha:

»My nie karaliśmy nigdy, zanim nie posłaliśmy Wysłannika.«[17:15]

oraz Jego słowach

»..Wysłannicy są przekazicielami dobrych wieści oraz ostrzeżeń, aby ludzie nie mieli żadnego dowodu przeciwko Allâhowi, po (nadejściu) Wysłanników!«[4:165]

Oraz w hadisie sahih, Prorok rzekł: "Nikomu nie sprawia większej przyjemności przyjmowanie usprawiedliwień, niż Allâhowi, z uwagi na co posyłał Wysłanników, przynoszących dobre wieści oraz ostrzeżenia.""

Podsumowując, człowiek nieświadomy, iż jego słowa i uczynki świadczą o braku wiary lub/i stanowią grzech, jest usprawiedliwiony, zgodnie z naukami Koranu, sunny, konsensusem oraz opinią uczonych.

przeczytaj także:
Uznanie niewiary konkretnej osobyr
Nazywanie grzeszącego muzułmanina niewiernym
Szari`at, sądzenie według innych praw a niewiara
Khauaridź, Charydżyci
Czy Szyici są muzułmanami?
Główne sekty w Islamie
Innowacje, Bid`ah


[1] wiara, doktryna, podstawa, zasada

[2] stosowanie [jihad] - wszelkich starań w celu wyciągnięcia wniosków w oparciu o dostępne dowody; wydawanie niezależnej, samodzielnej opinii w sprawach teologicznych i prawnych na podstawie interpretacji i zastosowania czterech głównych zasad prawa: Koranie, sunnie, [qiyas] (analogii), [ijma] (konsensusie uczonych)

[3] uznanie za niewiernego. Islam wyznacza określone warunki, które człowiek musi spełnić, by móc uznać go za niewiernego.

[4] Osoby takie określa się mianem [ahl-ul-fatrah]. Są to ludzie do których nie dotarło przesłanie proroków. Szeich Nâsir-ud-Dîn al Albâni (rahimahullâh) powiedział: "Terminem [ahl al-fatrah] określa się każdą osobę, do której nie dotarło [da'uah] - przesłanie Islamu - w taki sposób, w jaki został on przesłany przez [szari`ah]. Rzeczą niemożliwą jest jednak, zidentyfikowanie każdej osoby jako tej, która przynależy do [ahl-ul-fatrah]. Po pierwsze nie jest to możliwe, albowiem wykracza poza możliwości człowieka; po drugie, nie zostali oni zidentyfikowani w Koranie ani Sunnie." (Kaseta audio, 'Ahl-ul-Fatrah' nr. 363, Abu Layla al-Athari)

[5] osoba, która praktykuje [kufr], dosł. ‘ukrywający, skrywający’; osoba która ukrywa prawdę przed wiernym; niewierny. Zgodnie z [radd al-muhtar], oznakami niewiary jest spełnienie przez człowieka, chociażby jednego z 6 warunków. [kafir] to osoba, która: 1) zaprzecza lub/i nie wierzy w Allaha 2) nie wierzy w jedność Allaha 3) wierzy w jedność Allaha, lecz nie wierzy w objawienia, ie. Święte księgi, anioły, dzień Sądu Ostatecznego; 4) oddaje cześć innym poza Allahem 5) wierzy w Allaha i objawienia, jednak nie uznaje misji proroczej Proroka Muhammada jako Wysłannika Allaha do całej ludzkości; l.mn. [kafirun]

[6] Szeich ibn Uthaminîn (rahimahullâh) powiedział także onośnie ignorancji: "Niemniej jednak, jeżeli osoba ta nie dba o to, aby zdobyć wiedzę i upewnić się, wtedy ignorancja nie jest usprawiedliwieniem. Na przykład, jeżeli człowiek ten dowie się, iż konkretny uczynek jest [kufr] i nie potwierdzi tego ani nie sprawdzi, wtedy nie ma dla niej usprawiedliwienia." (Madżmû al-Fatâuâ, 2/125-126)

[7] „Błogosławieństwo oraz Pokój Allaha niechaj będą z nim”,

[8] Szeich Bin Bâz (rahimahullâh) powiedział także w tej kwestii:

"Jeżeli żył on (muzułmanin) w kraju oddalonym od reszty świata muzułmańskiego, lub w dalekiej części Afryki gdzie nie ma dookoła (innych) muzułmanów, wtedy brak świadomości (pewnych rzeczy, jakich jak np. obowiązek modlitwy, pielgrzymki, zakaz cudzołustwa, [ribâ] itp)] może zostać uznany (przez Allâha] za usprawiedliwiony; jeżeli umrze w tym stanie to Allâh osądzi go; podlegał będzie tej samej kategorii co ludzie którzy żyli w czasach [fatrah] (okres między Prorokami). Właściwą opinią jest, że (ludzie ci) zostaną poddani próbie w Dniu Zmartwychwstania: jeżeli przejdą ją pomyślnie i podporządkują się, wejdą do Raju, jeżeli będą nie posłuszni wejdą do Piekła. Ci, którzy żyli wśród muzułmanów i dopuszczali się [kufr], zaniedbywali powszechnie znane obowiązki, dla nich nie ma usprawiedliwienia, albowiem kwestie te są jasne, a dookoła nich są muzułmanie, którzy poszczą i wykonują hadżdż. Allâh jest tym, do którego zwracamy się o pomoc." (Kitâb Madżmuu' Fatâua wa Maqâlât Mutnawwi'ah li Samâhat, tom. 7, str. 132)

[9] buntownicy; pierwsi [khawarij] to około 1200 kobiet oraz mężczyzn, którzy zbuntowali się przeciwko Ali’emu, po bitwie Siffin w 38 AH/659 r.ne. Uznali oni, iż osoby popełniające większe grzechy są niewiernymi, i dozwolone jest przelewanie ich krwi i zajmowanie majątku.

[10] interpretacja lub wyjaśnienie; czasami synomim [tafsir]. Często pojawia się w Koranie w znaczeniu ‘ostatecznego znaczenia’, ‘wewnętrzego znaczenia’ lub ‘prawdziwego znaczenia’ sytuacji, wypowiedzi, czynu; znaczenia innego od tego, którym może się wydawać.”

[11] 1) naśladowca, następujący po, idący w ślad; 2) należący do 3) podporządkowany komuś

[12] Należy w tym momencie zaznaczyć, iż zgodnie z ogólną opinią uczonych, niektóre grupy, sekty podające się za ugrupowania ‘muzułmańskie; (takie jak [dżahmiyah], [ahmadiyah], [alawiyah], itp.) popadły w [kufr]. Jednakże [takfir] dotyczy w tym przypadku ogólnych poglądów i nauk propagowanych przez grupy, a nie każdego człowieka, który do danej sekty należy. Szeich Ibn `Ibrâhim powiedział: "Jest rzeczą wiadomą, iż nie można wykonać [takfir] wobec konkretnej osoby, jednostki, jeśli nie zostały przedstawione dowody (jej [kufr]). I mamy tutaj do czyniania z dwiema kwestiami, pierwsza: dana rzecz stanowi [kufr]; druga: czym innym jest osądzenie konkretnej osoby, czym innym – [takfir] całej grupy, takiej jak np. Dżahmiyyah." (Fatawâ, 12/190-191)

Szeich Muhammad ibn-`Uthamîn powiedział także odnosnie słów Ibn Taimiyyah

"(a) '[takfir] opisowy': według jego zasad moża dokonać osądu w każdym przypadku; np. kto nie wierzy w Allâha znajdzie się w Ogniu; kto kłania się bożkom jest niewiernym; tak samo jak ten, kto twierdzi, iż istnieją inne bóstwa oprócz Allâha.

(b) '[takfir] szczególny' nie wolno jest osądzać człowieka, zanim jego niewiara nie zostanie udowodniona, albowiem mógł on być ignorantem - nie posiadał wiedzy; mógł dokonać błędnej interpretacji [ta'uîl]; mógł zostać zmuszony do wykonania lub wyznania [kufr], nie mając takiego zamiaru." (Liqâ ul-Bâb al-Maftuh (tom 36, nr. 1020))

 

 

:warszawa:   :jerozolima:   :kair:   :dubai:   :tajmahal:   :saba:   :medyna:   :mekka:
w   w   w   .   p   l   a   n   e   t   a   i   s   l   a   m   .   c   o   m